หนึ่งคำพูดมีค่าเท่ากับทองคำ
ทว่าหนึ่งคำสาบานมีค่าเท่ากับหนึ่งชีวิต...
“ทำไมนายต้องทำแบบนี้?”
“ก็เพราะว่าพวกฉัน...ไม่อาจค้นหาความหมายของการมีชีวิตได้ด้วยตัวเอง...”
(ใครสักคนพูดกับใครสักคน)
แสงจันทร์สีเงินยวงสาดแสงทะลุผ่านม่านเมฆลงมายังทะเลสาบกว้างที่รายล้อมด้วยพฤกษาชาติหลากพันธุ์ เสียงกิ่งไม้กระทบกันเคล้าคลอไปกับเสียงใบไม้ไหว สายน้ำกระเพื่อมและเสียงหวีดหวิวของสายลม ดังจะเป็นบทเพลงโหมโรงก่อนเริ่มต้นพิธีกรรม...
สัตยาโลหิต
ชายหนุ่มเจ้าของเส้นผมสีทองสว่างสูดลมหายใจลึกขณะพยายามคุมมือของตัวเองให้หยุดสั่น มันสั่นระริกจนน่าขัน ทั้งๆที่เขารู้ตัวอยู่ตลอดแท้ๆว่าสักวัน วันนี้จะต้องมาถึง วันที่ต้องทำพิธีสาบานตนต่อนายเหนือหัว...
นัยน์ตาสีฟ้าสดส่องสะท้อนภาพของชายหนุ่มผมสีชมพูยาวสลวยถึงเอว ไม่นานนักเขาก็ยื่นมีดสั้นสลักลวดลายเถาวัลย์แลดูชดช้อยร้อยพันมังกรนิทราไว้อย่างนิ่มนวลให้อีกฝ่าย ฟรานซิสรับมันมาด้วยสีหน้าสงสัยเล็กนอย นัยน์ตาสีเขียวเหลือบม่วงกวาดมองไปทั่วเล่ม ก่อนจะสะดุดตาเข้ากับอัญมณีสีเขียวสดดังผืนทะเลสาบข้างกาย
“เนตรแห่งกาเวน...”การาธพึมพำเสียงแผ่ว “...นั่นคือชื่อของอัญมณีนั่นครับ”
“อย่างนั้นเหรอ...แล้วนายให้ฉันมาทำไมกัน”ฟรานซิสเลิกคิ้วถาม
“แทงครับ...”
“ว่าไงนะ?”
“ฉันให้มีดเล่มนั้นกับนายท่านก็เพื่อให้ท่านใช้มันแทงฉันครับ”การาธว่าขณะก้มหน้าลงต่ำ ด้วยไม่อาจให้อีกฝ่ายเห็นดวงตาให้ฉายแววหวาดกลัวอย่างน่าสมเพช
เสียเกียรติอัศวินชะมัด...
การาธแค่นยิ้มตรงมุมปาก ถึงแม้ว่าเขาจะรู้ว่าสักวันเวลาจะต้องมาถึง ทว่าอีกใจหนึ่งกลับภาวนา...อย่าให้เวลานี้มาเยือน... บางทีเขาคงจะเป็นแบบที่ท่านพี่บอกล่ะมั้ง เป็นเศษเดนอัศวิน
“ฉันไม่แทงนายไม่ได้เหรอ?”ฟรานซิสว่าพลางควงมีดในมือเล่น ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองหมู่เมฆที่เคลื่อนตัวบดบดดวงจันทร์จนแทบสิ้นแสง พาให้ทัศนียภาพรอบกายมืดสลัว
เป็นคืนที่ดูน่าเบื่อชะมัด...
“ไม่ได้ครับ”ในวินาทีแรกเขาแทบจะหลุดปากพูดคำว่า”ได้”ออกไป แต่แล้วปลายศอกของเขาก็เผอิญเลื่อนไปแตะถูกด้ามดาบที่ห้องติดมา ดาบ...ศาสตราวุธที่ใช้ยืนยันความเป็นอัศวินของเขาเอง ดังนั้นหากเขาคิดจะยังเป็นอัศวินอยู่ก็ไม่อาจปฏิเสธเหตุการณ์ตรงหน้าได้
อัศวินนั้นไม่มีสิทธิ์เกรงกลัวต่อความเจ็บปวด... ไม่รับรู้ถึงความน่ากลัวของความตาย ไม่อาจคุกเข่าลงร้องขอความเมตตาจากใคร เพราะว่าพวกเขาคือผู้ที่แบกรับชะตากรรมของคนทั้งมวลซึ่งอยู่เบื้องหลัง และบัดนี้...ก็มีหนึ่งคนที่กำลังจะก้าวไปอยู่ข้างหลังเขา เมื่อเป็นเช่นนั้นแล้วเขาก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะรู้จักคำว่า”หวาดกลัว”อีกต่อไป
“เพราะมันเป็นกฎ ดังนั้นฉันขอความกรุณาจากนายท่าน ได้โปรดแทงฉันด้วยเถอะครับ แค่ครึ่งเล่มก็พอ...”ใช่ เพราะมันเป็นกฎ...กฏที่สืบสานผ่านห้วงกาลเวลามาตั้งแต่เมื่อหนึ่งพันห้าร้อยปีก่อน!
คมดาบสีเงินถูกกระชากชักออกมาจากฝัก ปักแทรกทะลุผืนดินลึกจนดูคล้ายกัยดาบเอ็กคาลิเบอร์ในตำนาน
“เข้าใจล่ะ”มือที่เคยจับด้ามมีดไว้หลวมๆกลับกระชับแน่นก่อนจะยอบตัวลงให้อยู่ระดับเดียวกับร่างซึ่งคุกเข่าอู่ตรงหน้า อัศวินหนุ่มหลับตาลงก่อนจะเริ่มร่ายสัตยาบันออกมาอย่างรวดเร็ว ในชั่วพริบตาที่คมมีดถูกเงื้อขึ้นสูง ส่องสะท้อนกับแสงจันทร์ที่พลันหลุดพ้นออกจากพันธนาการแห่งเมฆา ส่องแสงสว่างไสวออกมาอีกครา
“ราชันย์แห่งอัศวินเอ๋ย...12อัศวินโต๊ะกลมเอย...โปรดสดับรับฟังสัตยาสาบานแห่งข้าด้วยเถิด..”คมมีดเสียบทะลุเข้าไปตรงไหล่ซ้ายหายไปครึ่งเล่มตามคำบอก ความเจ็บปวดแล่นพล่านผ่านโสตประสาทการรับรู้ ทำให้ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดในพริบตา
“อึ่ก”ริมฝีปากถูกขบแน่นเพื่อกลั้นเสียงร้องจนห้อเลือด โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้ามอง ฝ่ามือก็ถูกยกขึ้นทาบเหนือมือของฟรานซิสก่อนจะออกแรงกดวห้ด้ามมีดหักลงเฉือนเนื้อ กลิ่นเลือดโชยคละคลุ้งไปในอากาศ หยาดโลหิตสีชาดหลั่งรินออกมาจากปากแผลซึ่งเปิดกว้าง ไหลใบตามใบมีด ซึมผ่านง่ามมือลงไปสู่อัญมณีสีเขียวสดที่รอดื่มกินเลือดแห่งพันธะสัญญาดังเช่นทุกครา
มีดครึ่งเล่มแทนสัญลักษณ์ที่จะรับฝากชีวิตที่เหลืออยู่ของเจ้านายนับจากนี้เป็นต้นไป มันเป็นการหลั่งเลือดสาบาน กลายเป็นสัตย์สาบานที่ไม่อาจถูกเพิกถอน แม้จะไม่เป็นที่ต้องการอีกต่อไป อัศวินเช่นพวกเขาก็ทำได้แค่เพียงถอยห่าง ไม่พูดคุย ไม่นุ่งเกี่ยว ไม่ว่ากล่าวและก้าวออกไปรับความตายแทนดังสัตย์สาบานก็เท่านั้น
และหากเจ้านายสิ้นใจตายลงเมื่อใด หน้าที่ของอัศวินนั้นไซร้ก็คือการนำมีดเล่มนั้นมาแทงยังขั้วหัวใจ...จนหมดเล่ม...
